What the …
Zo ergens rond de helft van december merkte ik ze op, hartkloppingen. Hoewel ik ze de afgelopen jaren al wel af en toe vernomen had, zeker op momenten dat er teveel gevraagd of verwekt moest worden, liep het nu de spuitgaten uit. Het bonkte en fladderde een eind in de rondte en ik werd er compleet naar van. Liep ik de trap op dan was ik boven aan de trap aan het eind van mijn latijn en hing mijn tong op het derde knoopsgat. Dit kende ik niet van mezelf en ook al speelde ik in eerste instantie voor struisvogel, uiteindelijk realiseerde ik me dat het nu wel erg vaak gebeurde. Het voelde niet fijn en daarbij voelde ik me ook gewoon niet goed. En zo kwam het dat ik op de laatste dag van het jaar al vroeg bij de huisarts zat. Vroeg, in de hoop dat het dan nog een beetje rustig was op straat, maar ook vroeg omdat er op dat tijdstip nog een ‘spoed’ plekje was waar ik mooi tussen paste. Na een gesprekje een onderzoek, en wat er ook hoor- en voelbaar was, géén hartkloppingen, ...